Biografia

Szczegóły

Kategoria: Biografia

George Carlin był bezkompromisowy, obrazoburczy i bezczelny. Jednocześnie prowokował, wręcz zmuszał do myślenia, często prezentował swoją wizję świata z żelazną logiką i konsekwencją, choć w swoich wystąpieniach nie unikał także abstrakcji. Podejmował tematy fundamentalne („Why are we here?”), ważne („Bomb them!”) i całkiem błahe („Ways to keep people alert”); wszystkie traktował jednak z właściwym sobie ironicznym, inteligentnym i zaskakującym poczuciem humoru. Miał niezwykłą zdolność celnej puenty i nie potrzebował wielu słów, by dotrzeć do sedna.

Na scenie obecny był przez ponad czterdzieści lat, dając się poznać szerokiej publiczności jako jednym z najbardziej złośliwych, wulgarnych, wręcz cynicznych komików. Jednocześnie był spostrzegawczy, inteligentny i błyskotliwy – zdecydowanie zyskiwał przy bliższym poznaniu. Szczególnie znany był ze swojego krytycznego podejścia do świata i wnikliwych obserwacji dotyczących amerykańskiego społeczeństwa oraz zakorzenionych w amerykańskiej kulturze tematów tabu. Pod koniec kariery szczególnie często poruszał tematy polityczne i religijne oraz wyśmiewał absurdy rządzące dzisiejszym światem.

W rankingu stacji Comedy Central uznano go za drugiego największego komika stand - up w historii rozrywki. Wyprzedził go jedynie Richard Pryor.

George Dennis Patrick Carlin, bo tak brzmi jego pełne nazwisko, został poczęty w sierpniu 1936 roku w Curley’s Hotel na terenie Rockaway Beach w stanie Nowy Jork. Urodził się 12 maja 1937 w Nowym Jorku. Pochodził z rodziny irlandzkich katolików. Wychowywał się na Bronxie, pod opieką matki; jego rodzice rozstali się, gdy George miał zaledwie 2 miesiące. Formalna separacja rodziców miała miejsce w grudniu 1937 roku. W 1943 roku George rozpoczął edukację w szkole prowadzonej przez Corpus Christi. W grudniu 1945 roku umiera ojciec George’a; komik przyznawał później, że właściwie ojca nie pamięta.

Jego przygody ze szkolnictwem nie były źródłem satysfakcji – w wieku 15 lat został usunięty z Cardinal Hayes High School i przeniósł się do Bishop Dubois High School w Harlemie. Ostatecznie jednak, po dziewięciu latach katuszy, w 1953 roku porzucił szkołę, a w roku 1954 wstąpił do amerykańskich Sił Powietrznych, gdzie przeszedł szkolenie jako specjalista od radarów. W trakcie służby udzielał się jako DJ w stacji radiowej w leżącym nieopodal mieście Shreveport. W ten sposób oficjalnie zaistniał w szołbiznesie. Służby wojskowej nie ukończył - w 1957 roku wystąpił z armii, najwyraźniej nie pałając względem niej dostatecznie ciepłym uczuciem.

W latach 1959 - 1960 imał się różnych zajęć, m. in. wraz z Jackiem Burnsem stworzył duet, który z sukcesami występował w audycjach radiowych stacji z Fort Worth.

Lata 60’

W roku 1960 Carlin i Burns wyjeżdżają do Kalifornii, gdzie przez dwa lata występują razem, po czym ich drogi się rozchodzą. W maju 1960 roku wydają swój jedyny wspólny album: Burns & Carlin at the Playboy Club Tonight, za który otrzymują 300 $ wynagrodzenia płatnego z góry. Yay!

W latach 60’ George Carlin zaczyna pojawiać się w programach telewizyjnych. W styczniu 1961 roku, jak sam twierdził, spontanicznie pojechał z Nowego Jorku do Dayton, aby oświadczyć się Brendzie Hosbrook, którą poznał rok wcześniej, w sierpniu, podczas tournée. Poślubia ją 3 czerwca tego samego roku. Dwa lata później rodzi im się córeczka Kelly.
W sierpniu 1961 roku miał także miejsce pewien incydent, który ukształtował nieprzychylną opinię Carlina o Teksasie – Burns, Carlin oraz Brenda zostali omyłkowo zidentyfikowani przez tamtejszą policję jako... winni napadu rabunkowego z bronią w ręku. Carlin dość dosadnie wyraża się o sposobie, w jaki ich wówczas potraktowano („Treated like shit”). Szczęśliwie oczyszczono ich z zarzutów, co zdecydowanie umożliwiło poznanie Carlina przez szerszą publiczność.

13 czerwca 1962 roku ma miejsce pierwszy telewizyjny występ Carlina – w The Tonigh Show. Nie przekłada się to bynajmniej na wzrost jego popularności i przez kolejne lata musi borykać się zarówno z problemami finansowymi, jak i niepowodzeniami artystycznymi – zdarza się niekiedy, że na jego występach nie ma żadnych widzów.

W maju 1966 rodzina decyduje się na przeprowadzkę do Los Angeles; kolejne 23 lata swego życia George mieszka więc w słonecznej Kaliforni. W listopadzie tego samego roku nagrywa pierwszy album solowy „Take Offs and Put Ons”, który ukazuje się w 1967 roku i otrzymuje nominację do nagrody Grammy. W 1968 roku George gra swoją pierwszą rolę filmową – obok Doris Day i Briana Keitha - w „With Six You Get Eggroll”. Swoim aktorstwem w tym filmie nie jest zachwycony.

W 1969 roku został zwolniony z pracy w Frontier Hotel w Las Vegas za użycie na scenie okropnego słowa „ass”. Mimo to, nie rezygnuje z dosadnych form ekspresji, a wręcz zaczyna w nich gustować. Incydent ten zapoczątkował głęboko skrywaną niechęć Carlina do golfistów, którzy stanowili znaczną część oburzonej brzydkim słowem publiczności.

Lata 70’

W 1970 roku Carlin trafia do szpitala z powodu przepukliny i jest operowany. Na oddziale leży na tyle długo, by wyhodować sobie brodę, do której najwyraźniej się przywiązuje, bo od tego momentu jest ona stałym elementem jego wizerunku. W roku 1971 odnawia z żoną w Las Vegas przysięgi małżeńskie.

W tym okresie George zmienia zarówno treści swoich występów, jak i sposób ubierania się. Podczas gdy popularni są eleganccy komicy w garniturach, jego wytarte jeansy, broda i kolczyki nie przysparzają mu widowni. Dzięki jakości swych występów szybko zyskuje jednak popularność. W latach 70’ doskonali swój najbardziej znany występ pt. "Seven Words You Can Never Say On Television" ("Siedem słów, których nie możesz powiedzieć w telewizji"), za którego wykonywanie został aresztowany w 1972 roku (okazało się, że tych słów faktycznie nie wolno wypowiadać!). W tym czasie jego występy stają się nieprzewidywalne. Jeśli widzowie nie śmiali się, Carlinowi zdarzało się przerwać występ lub wyzywać publiczność; czasem w ogóle nie pojawiał się na scenie.

Lata 1972 – 75 upływają mu pod znakiem uzależnienia od kokainy. Nie przeszkadzało mu to jednak w odnoszeniu sukcesów – w 1973 roku przyznano mu nagrodę Grammy za album „FM & AM”, który ukazał się rok wcześniej, zyskując status złotej płyty. Również w 1973 roku wydaje kolejny album „Occupation: Foole”, który nominowano do Grammy i który również oblał się złotem. Rok 1974 i znów złoto – nowy album nosi tytuł „Toledo Window Box”.

W 1975 roku ukazuje się kolejny album Carlina „An Evening with Wally Londo, Featuring Bill Slazso”, który znów przynosi mu nominację do Grammy; jednakże bez złota. 11 października tego samego roku George zostaje pierwszym gospodarzem programu "Saturday Night Live".

U szczytu kariery, w roku 1976, Carlin niespodziewanie przestaje dawać występy na żywo. W tym samym roku gra rolę taksówkarza w filmie „Car Wash”.

W tym czasie zaczyna realizować programy dla stacji HBO – jego pierwszy występ odbywa się 5 marca 1977 roku i nosi tytuł „On Location: George Carlin at USC”. Carlin decyduje, że będzie dawał jedynie występy typu stand – up i, widząc w nich przyszłość swojej kariery, rezygnuje całkowicie z innych form kabaretowych (np. skeczy). Występy dla stacji HBO dają mu ogromną popularność. To w nich przedstawiał teraz swój nowy materiał. Za swe 14 pokazów Carlin dostał aż 2 nagrody Grammy: za "Jammin' in New York" (1996) oraz "It's Bad for Ya" (pośmiertnie).

W 1978 roku, George Carlin przeżywa pierwszy z trzech zawałów serca. Przeżywa!

Lata 80’

W roku 1981 następuje powrót Carlina na scenę, związany z wydaniem albumu uznanego za jedno z jego największych osiągnięć – "A Place For My Stuff", który ukazuje się w tym samym roku w listopadzie. Jest to kolejny album, który przynosi Carlinowi nominację do nagrody Grammy.

12 października 1982 roku George nagrywa kolejny występ dla HBO „Carlin at Carnegie”; jeszcze w tym samym roku artysta doznaje drugiego, znacznie poważniejszego, ataku serca. George jednak szczęśliwie dochodzi do siebie. W 1983 roku wydaje swoją pierwszą książkę o wdzięcznym tytule "Sometimes A Little Brain Damage Can Help" – choć może „książka” to zbyt szumne określenie dla 32- stronicowej broszury o formacie magazynu. Zawarł w niej dowcipy i teksty niektórych swoich występów, a wszystko to było dodatkowo żartobliwie ilustrowane. Wiele wskazuje na to, że nie jest to książeczka dla dzieci.

W kwietniu 1984 roku Carlin daje kolejny występ dla HBO („Carlin on Campus”), który dwa miesiące później ukazuje się jako album (pod tym samym tytułem). W czerwcu tego samego roku, w wieku 89 lat, umiera matka George’a. 26 listopada ukazuje się z kolei „The George Carlin Collection” – zbiór wybranych, wcześniej publikowanych utworów.

29 marca 1986 roku Carlin bierze udział w pierwszym w historii programie „Comic Relief” (wystąpił z monologiem „Stuff”) organizowanym przez brytyjska organizację charytatywną o tej samej nazwie, zajmującą się niesieniem pomocy potrzebującym w Wielkiej Brytanii i Afryce. Pomysłodawcą jej powstania był Richard Curtis, wówczas współscenarzysta „Czarnej Żmii”. W Maju tego samego roku kolejny raz występuje dla HBO. Show nosi tytuł „Playin’ with Your Head”, ukazuje się 30 czerwca jako album o tym samym tytule i znowu, co za niespodzianka, przynosi Carlinowi nominację do Grammy.

W styczniu 1987 roku George Carlin dorabia się własnej gwiazdy na Hollywood Walk of Fame, na rogu ulic Vine i Selma, pomiędzy bulwarami: Sunset i Hollywood. Powiada o niej: „Ładna gwiazda, mam nadzieję, że nikt na nią nie rzyga” („Nice star, I hope no one throws up on it”). W tym samym roku występuje także w filmie „Zwariowane szczęście” ("Outrageous Fortune.") u boku Bette Midler i Shelley’a Longa. Jego zdolności aktorskie poprawiają się.

Rok 1988 przynosi Carlinowi rolę w filmie telewizyjnym zrealizowanym przez NBC TV pt. „Justin Case”, gdzie gra on tytułową rolę prywatnego detektywa. Film miał być dwugodzinnym pilotem serialu. George był zadowolony ze swojego aktorstwa w tej produkcji. Pod koniec marca daje kolejny występ dla HBO o tytule "What Am I Doin' in New Jersey". I znów, tak, tak, w sierpniu show wydano w formie albumu, który... zyskał nominację do Grammy.

W 1989 roku na ekrany kin wchodzi film „Wspaniała przygoda Billa i Teda” ("Bill & Ted's Excellent Adventure”), w którym Carlin wciela się w rolę futurystycznego mentora dwóch nastolatków granych przez Keanu Reevesa i Alexa Wintersa.

Lata 90’

Lata 90’ to pracowity i obfitujący w sukcesy okres, w którym George Carlin występował w licznych filmach i serialach, a także prowadził własny program "The George Carlin Show".

W połowie stycznia 1990 roku Carlin występuje dla HBO już po raz siódmy. Show nosi tytuł „Do It Again”, jako album ujrzało światło dzienne w listopadzie pod zmienionym tytułem  "Parental Advisory: Explicit Lyrics"; oczywiście bez nominacji do Grammy się nie obeszło. 28 lutego artysta kupił całość Little David Record Company – z wyjątkiem nazwy. Odtąd miał już własną wytwórnię. W sierpniu ukazuje się film „Milionerzy ze śmietnika” („Working Trash”), gdzie Carlin występił razem z Benem Stillerem; był to film telewizyjny zrealizowany dla Fox network. Z kolei we wrześniu światło dzienne ujrzała animowana wersja „Billa i Teda”.

14 lutego 1991 roku, w Walentynki, Carlin przeżywa kolejny, trzeci już atak serca, podczas podróży do Las Vegas. Tym razem jest już naprawdę bardzo poważnie, jednak dzięki chwalebnej medycynie i przy zerowym udziale sił nadprzyrodzonych, George znów staje na nogi. Na tyle, że już od 28 lutego bierze udział w zdjęciach do filmu „Szalona wyprawa Billa i Teda” ("Bill & Ted's Bogus Journey”). Swoim aktorstwem tym razem nie jest jednak zachwycony. Samoocenę poprawia mu prawdopodobnie występ u boku Barbry Streisand w filmie „Książę przypływów” („Prince of Tides”), który wchodzi na ekrany kin w tym samym 1991 roku i w którym Carlin z powodzeniem gra rolę Eddiego, sąsiada – geja (zdjęcia realizowano w czerwcu 1990 roku). We wrześniu 1991 roku zaczyna występować w telewizyjnym programie dla dzieci „Shining Time Station”, realizowanym dla telewizji PBS. Bierze udział w 15 epizodach jako Pan Konduktor. Program otrzymuje nominację do prestiżowej nagrody Emmy.

Koniec kwietnia 1992 roku to kolejny występ dla HBO „Jammin’ in New York”. Program zdobywa nagrodę CableACE, w listopadzie ukazuje się jako album pod tym samym tytułem i nie tylko jest nominowany, ale także zdobywa nagrodę Grammy. W grudniu George zaczyna zdjęcia do kolejnego sezonu „Shining Time Station”, znów jako Pan Konduktor, zaś sam program znów dostaje nominację do nagrody Emmy.

W 1993 roku Carlin wydaje kolejny, podwójny album CD pt. „Classic Gold”, zawierający całość trzech pierwszych złotych albumów George’a. Z kolei w styczniu 1994 roku na antenie Fox Television pojawia się jego autorski program „The George Carlin Show”, na który ostatecznie składa się 27 odcinków. Luty przyniósł nagrodę Grammy za wersję CD albumu „Jammin’ in New York”. W listopadzie Carlin bierze udział w telewizyjnym show zrealizowanym dla ABC-TV pt. "Comedy Hall of Fame." razem z m. in. Bobem Hopem, Richardem Pryorem, Mary Tyler Moore, Shirley MacLaine i Sidem Ceasarem.

W lutym 1995 roku bierze udział w nagraniu miniserialu dla CBS  pt. "Streets of Laredo", w roli niejakiego Billy’ego Williamsa. Sam Carlin był zdania, że jak dotąd było to jego najlepsze aktorstwo. W tym samym roku bierze udział w nagraniach „Shining Time Station” oraz w jubileuszowym programie stacji HBO „Dwadzieścia lat komedii na HBO” ("Twenty Years of Comedy on HBO", w bardzo odpowiedzialnej roli prowadzącego (sam nie daje występów).

Koniec marca 1996 roku to kolejny, dziewiąty już występ dla HBO. Tym razem show nosi tytuł „Back in Town”; we wrześniu ukazuje się jako album pod tym samym tytułem. Blisko rok później, pod koniec lutego 1997 roku George nagrywa kolejne, dziesiąte wystąpienie dla tej samej stacji: „George Carlin: 40 Years of Comedy”, które zyskuje dwie nominacje do nagrody Emmy oraz zdobywa nagrodę CableACE w dwóch kategoriach.

Rok 1997 zapowiada się całkiem dobrze; 1 maja George wydaje swoją pierwszą prawdziwą książkę – "Braindroppings", która jest bestsellerem „NY Timesa” przez 18 tygodni i okazuje się prawdziwym sukcesem. Niestety, zaledwie dziesięć dni później, 11 maja, umiera żona George’a, Brenda Hosbrook Carlin. George tak pisze o tym wydarzeniu: „Trzydzieści sześć wspaniałych lat razem, nawet mimo tego całego gówna, w jakie pakowaliśmy się w latach 70’. Do zobaczenia, bardzo tęsknię.” („Thirty-six great years together even with all the shit we put ourselves through in the '70's. See ya, Dink. Miss you a lot.”). Śmierć żony przypadła na dzień przed jego sześćdziesiątymi urodzinami.

Od marca do kwietnia 1998 roku Carlin bierze udział w zdjęciach do kontrowersyjnego filmu komediowego „Dogma” wraz z gwiazdami takimi jak Matt Damon, Ben Affleck, Chris Rock, Linda Fiorentino i Alanis Morisette. Gra rolę kardynała Glicka, promującego religię z zastosowaniem chwytów marketingowych typowych dla sprzedaży wszystkich innych usług. Film okrzyknięto jednym z najbardziej antykatolickich filmów wszech czasów, zaś sam Carlin świetnie się bawił, mogąc ośmieszać katolicki kler.

W maju 1998 roku ukazuje się nowe wydanie Braindroppings" w miękkiej oprawie. Tym razem jest bestsellerem „NY Timesa” przez 20 tygodni. W niecałe dwa lata książka rozchodzi się w liczbie 600.000 egzemplarzy. Latem tego roku George Carlin poznaje Sally Wade, pisarkę. Okazuje się, że nadają na tych samych falach. Carlin pisze: „Falling in love with Sally. Heavy-duty shit”, co w obrazowy i typowy dla niego sposób obrazuje powagę sytuacji. W jakiś czas później Sally zostaje jego drugą żoną.

6 lutego 1999 roku Carlin nagrywa kolejny występ dla HBO „You Are All Diseased”, który dostaje 2 nominacje do nagrody Emmy, jest  – jako wydany w maju album pod tym samym tytułem – nominowany, oczywiście, do nagrody Grammy. 8 czerwca tego roku Carlin kończy długi, 23- letni rozdział swego życia – opuszcza Kalifornię i zamienia Los Angeles na Las Vegas (Nevada), z nadzieją, jak samo powiada, rozwinięcia u siebie nałogu hazardowego. W październiku ukazuje się siedmiopłytowy album „George Carlin: The Little David Years: 1971 – 77” zawierający opublikowane materiały z okresu wspomnianego w tytule a także 70 minut nagrań niepublikowanych wcześniej. Zawierał także 24- stronicową książeczkę pełną zdjęć i typowej, Carlinowej propagandy.

Lata 2000 - 2008

Ostatnie lata jego życia to liczne nagrody i uhonorowania kariery Carlina, który mimo problemów ze stanem zdrowia pozostawał aktywny (i to jak!) właściwie do samego końca.

24 kwietnia 2000 roku książka Carlina „Braindroppings” ukazała się w wersji audio (Amerykanie kochają wersje audio!) na taśmach i płytach CD. W tym samym roku Carlin zajęty był pracą nad swoją kolejną książką oraz cieszeniem się życiem u boku Sally. Niezwykle często występował w tym roku – dał około 150 występów, przygotowywał także kolejny show dla HBO. W tym roku zaczynają się także ukazywać wydania DVD jego występów dla HBO; 18 czerwca na pierwszy ogień idą dwa występy z 1990 i 1992 roku: „Do It Again” oraz „Jammin’ in New York”. Co bardzo ważne, w sierpniu 2000 roku George i Sally sprawiają sobie psa (prosto z Woodstocku w stanie NY) – czarnego spaniela. Pies ma w papierach szlachetne imię Buster Hudson, co nie przeszkadza domownikom wołać go na co dzień „Goofy”.

Luty 2001 roku przynosi Carlinowi trzecią nagrodę Grammy w karierze – tym razem za książkę „Braindroppings” w wersji audio (a nie mówiliśmy, że Amerykanie kochają wersje audio?). 26 marca z kolei oficjalnie startuje strona internetowa Laugh.com, której Carlin jest fundatorem. W tym samym miesiącu gruntownej przebudowie ulega także witryna Georgecarlin.com.

22 kwietnia 2001 roku Carlin odbiera nagrodę za całokształt twórczości przyznawaną w ramach Annual American Comedy Awards organizowanej przez telewizję Comedy Central. Dwa dni później ukazuje się druga książka Carlina zatytułowana „Napalm & Silly Putty”. Książka jest kontynuacją „Braindroppings”, zawiera m. in. kilka znanych już z HBO monologów oraz sporo zupełnie nowych obserwacji na temat Boga, języka, śmierci, zwierzątek domowych, prowadzenia pojazdów, jedzenia, aborcji, samobójstw, sportu, samolotów, reklam, programów informacyjnych, biznesmenów i tym podobnych kwestii.

Maj 2001 roku upływa Carlinowi pod znakiem promocji książki – artysta odbywa w tym czasie swoiste tournee, odwiedzając 15 miast, w których daje wywiady mediom, występuje w programach telewizyjnych oraz spotyka się z czytelnikami i czytelniczkami, podpisując swoje książki. W tym samym miesiącu ukazuje się pierwsza część jego nowego dzieła w wersji audio. 24 sierpnia z kolei ukazują się na DVD i VHS cztery pierwsze wystąpienia Carlina dla HBO.

17 listopada 2001 roku Carlin dwunasty raz występuje dla HBO. Show nosi tytuł „Complaints & Grievances”. Występ ukazuje się jako album (CD) pod tym samym tytułem na przełomie 2001 i 2002 roku.

27 lutego 2002 roku przynosi Carlinowi czwartą nagrodę Grammy – za wersję audio jego książki „Napalm & Silly Putty”, a już 2 marca artysta odbiera nagrodę Free Speech Award przyznawaną na US Comedy Arts Festival 2002. 10 kwietnia ukazuje się wersja w miękkiej oprawie książki „Napalm...”. Do tego momentu książka sprzedała się w 375 tysiącach egzemplarzy, spędzając jednocześnie 20 tygodni na liście bestsellerów „NY Timesa”.

Latem 2002 roku Carlin wziął udział w zdjęciach do filmu „Dziewczyna z Jarsey” („Jersey Girl”), gdzie zagrał ojca głównego bohatera (w tej roli Ben Affleck). Jest to jego największa rola filmowa. Film wszedł na ekrany w roku 2003. W latach 2002 - 2003 Carlin pracuje nad jednoosobowym show przeznaczonym na Broadway – 90 minutowy występ opowiada o języku i mowie w USA. Premiera planowana jest na 2004 rok.

W 2004 r. aktor oświadczył, że dobrowolnie zgłosi się do poradni odwykowej w związku z uzależnieniem od alkoholu i środków przeciwbólowych (w tym robiącego dziś karierę medialną Vicodinu). Kiedy przechodzi leczenie, Sally Wade cały czas jest przy nim.

W 2006 roku George wystąpił w filmie „Auta” wytwórni Pixar, gdzie podkładał głos Fillmore'a – VW Microbusa. W 2007 udzielał głosu w filmie „Happy Wkręt”. Do roku 2008 występował w telewizji oraz na scenie, serwując widzom charakterystyczną i mistrzowską mieszankę dowcipu i brutalnej prawdy. Ostatni występ dał dosłownie tydzień przed śmiercią.

Śmierć

Carlin w swoim życiu przeżył 3 zawały serca (w 1978, 1982 oraz 1991), z czego dwa ostatnie były naprawdę poważne. Od 2003 cierpiał z powodu arytmii serca wymagającej zabiegu ablacji tkanki mięśnia sercowego. Niestety, w jego efekcie u Carlina wystąpiła niewydolność serca, z którą zmagał się przez kolejne lata. W 2003 dwukrotnie poddał się angioplastyce zwężonej aorty.

Tydzień po swoim występie w The Orleans Hotel and Casino w Las Vegas, 22 czerwca 2008, Goerge Carlin, z silnym bólem w klatce piersiowej, został przewieziony do Saint John's Health Center w Santa Monica. Niestety - zmarł tego samego dnia z powodu niewydolności krążeniowej. Miał 71 lat.

Zgodnie z jego wolą, ciało Goerge'a Carlina zostało skremowane, a jego prochy rozrzucono bez udziału publicznych oraz religijnych instytucji.

Źródła:
Georgecarlin.com
Wikipedia.org
Zredagowała: Magda Goetz